در مورد جواز بلکه رجحان عریضه نویسی به امام زمان علیه السلام میتوان به ادله ای تمسک کرد:
۱- عریضه نویسی از انواع توسلات و استغاثه های به امام عصر علیه السلام به شمار می آید ، توسلی که اصل آن از مستحبات مسلم در مصادر دینی به حساب می آید.
۲-عریضه نویسی از کارهای مسلمی است که عمل و سیره ی بزرگان بر آن بوده و آثار و برکات شگفت انگیزی از آن برده شده است . محدث نوری در کتاب « نجم الثاقب » قضایای عجیبی را در این رابطه نقل می کند.۱
۳- کفعمی در «المصباح» و «البلد الامین» و کیفیت و چگونگی عریضه نویسی را نقل کرده و این خود دلیل بر آن است که عریضه نویسی از مشروعیت برخوردار است.۲
مرحوم مجلسی نیز فرموده است : «هنگام انداختن عریضه چنین خیال کند که نامه را به نایب خاص تسلیم می کند».3
شیخ الطائفه ی ابو جعفر طوسی رحمه الله در کتاب « مصباح المتجهد » می گوید : « عریضه ای به سوی خداوند متعال می نویسی و آن را میپیچی، سپس عریضه ی دیگری به محضر والای حضرت بقیه الله ارواحنا فداه می نویسی…»4 ، آن گاه کیفیت نوشتن هر یک از عریضه ها را بیان می دارد.
پینوشت:
۱ – نجم الثاقب ، ص ۴۲۱ ؛ جنه الماوی ، ص ۲۴۸ ؛ دارالسلام ، ج ۲ ، ص ۲۶۴٫
۲- المصباح ، ص ۵۳۱ ؛ البلد الامین ، ص ۲۲۷٫
۳- بحار الانوار ، ج ۹۴ ، ص ۳۰٫
۴- همان ، ص ۲۷٫
منبع:
کتاب غیبت کبری